Lammyskrabbels.nl

Gedichten

Aalsen, 12 augustus 1923 - 12 augustus 2017

Ik mis hem als ik orgels hoor,

klavieren en een bas

in het pedaal.

Ik mis zijn fluitje, sigaretten,

zijn bijbel, zijn verhaal

 

Ik mis hem als de donder,

het weerlicht in de nacht,

zijn eigen-wijze taal.

‘Laat me mijn eigen gang maar gaan’

Ik mis het allemaal.

 

Ik mis de man die zei

dat hij voor geen mensen knielt.

Mijn vader

en de man, die van mijn moeder hield.

Jitske

 

Jitske 28 juni 1924 - 28 juni 2017

 

Ze was er al, ze had op mij gewacht

zij, die me bij de hand nam

die mijn hart beroerde, zacht

en warm, ze liet me nooit alleen

ze was er als ik ging en toen ik kwam

 

Voor eeuwig thuis... de woorden op haar steen.

Vrienden

 

 Bomen kunnen op jou wachten

als je wegblijft, jaar na jaar,

onverstoorbaar staan ze daar

al die dagen en die nachten.

 

Bomen laten onbesproken

wat je deed en wat je liet,

want er is intussen niets

tussen jullie afgebroken.

 

Bomen buigen niet. Zij wuiven

sterk verankerd in de grond.

Bomen waaien en verstuiven,

goudgeel blad danst in het rond

 

Mensen gaan en mensen komen,

blijven weg, soms jaar na jaar.

 

 

Vrienden,

zij zijn net als bomen.

 

Toen wist ik jou mij zo nabij

je ogen op mij rustend

hoe je mij riep

 

jouw hand in die van mij

je lippen die mij kusten

een lach, een traan op jouw gezicht

maar ach, je sliep

je leven is gedicht.

 

Ik diep je op uit mijn herinneringen

en wat je zegt, ik kan het weer verstaan

ik zie de tranen en je lacht ze weg, de dingen

en de reis die jij alleen moet gaan

 

Nu weet ik jou niet zichtbaar meer

alleen in mijn gedachten

daar woon je en diep in mijn hart

waar tijd en liefde het zeerste zeer

de grootste smart

de ergste pijn verzachten.

 

Uit

 

 

 

Stappen op het flitslicht

opgaan in een monotone dwang

 

ontsnappen aan de plicht

van het bestaan

oorverdovend lang

 

lijven in het donker, dicht

opeengepakt...

 

echt,

alles is gericht

op het maken van contact.

Dorothee Sölle

Noem dan de man niet week

die huilt

en beschouw de vrouw,

die van opgekropte woede

scheldend te keer gaat,

niet als een haaibaai..

 

want als het goed is,

zijn ze beiden met hetzelfde bezig,

op te komen voor de eerste

van alle mensenrechten:

het recht

om zo volledig mogelijk

                    mens te zijn.                  

 

                                                                        

 

Asiel

Hier is het veilig wonen, waar de zee

de aarde in zijn macht wil onderbrengen,

waar zout en zoet zich met elkaar vermengen,

de brakke grond brengt voedsel met zich mee.

 

Hier is het zorg'loos leven, in dit land,

amper aan zilte drasbodem ontstegen

waar mens en dier verankeringen kregen

door stugge arbeid     en met harde hand.

 

Hier moet het veilig zijn voor hen       die naar

dit land, waar golven geen bedreiging lijken

en waar de horizon eindeloos ver wil reiken,

gevlucht zijn voor geweld en voor gevaar

 

Daar,    waar bescherming is, achter duin en dijken, daar zal ontferming blijken.

Afscheid van een vriend

 

Bomen kunnen op jou wachten

als je wegblijft, jaar na jaar.

Onverstoorbaar staan ze daar 

al die dagen en die nachten.

 

Bomen laten onbesproken

wat je deed en wat je liet,

want er is intussen niets

tussen jullie afgebroken.

 

Bomen waaien en verstuiven,

tot groei noden zij elkaar.

Bomen buigen niet... zij wuiven.

 

Mensen gaan en mensen komen,

blijven weg, soms jaar na jaar.

 

 

       Echte vrienden

      zijn als bomen...                   

Mirjam Heetveld

 

Denk niet!

 

Je mag niet denken,

 

wat je denkt.

 

Dacht de gedachte

 

En ze verdween in de stilte…..

 

 

Kier

 

Wat moet ik?

Wat moet ik?

Wat moet ik?

Zei de kier in de deur

 

 

Ik zie het allemaal

De leugens

De waarheid

Het midden

 

Toch kan ik nergens heen

Ik wil weg

Maar zit gevangen

in deze deur

Waar het allemaal doorheen komt.

 

Waar wil je dan heen?

Vroeg de deurknop.

 

Ik wil verdwijnen

Om nooit meer te zien

Om nooit meer te verschijnen.

 

En zo gebeurde het

De kier werd dicht gekit en verdween

 

 

Wat ik wel zei….

 

Ik zei tegen hen

Daar wil ik niet over spreken.

Want de gaten in de gedachten

Namen de overhand…..   ……

Ik schrijf

 

Ik schrijf

de wereld om mij heen

achter gesloten deuren.

Ik blijf hier wel alleen,

buiten alle kleuren

in het brutale licht.

Ik zie het in de ruiten

en sluit mijn ogen.

 

Ik drijf

woorden op papier

Op wit de zwarte zinnen.

Ik schrijf ze weg van hier

en vlucht mezelf

naar binnen.

In het brutale licht

groeit pennenvrucht,

ik dicht!

 

 

Ochtendritueel

                                                                                                                             Toch ..                                                                                                                                                                                                                    

Beslagen ramen

spiegelen dromen,

de schoolbus voegt zich

in het verkeer

dat langzaam en stilstaand

elkaar achterna

voorbij wil komen.

Het zwoegt om weer

te laat te komen

bij de zet em el ka...

page loading