Welkom
Dag bezoekers,
Welkom op mijn krabbelsite.
Of je hier nu voor de eerste keer rondneust, of vaker, misschien goed om te weten dat ik aan het begin van iedere maand een door mijzelf geschreven tekst plaats onder het kopje Mijn Krabbels.
Dit jaar zijn het vooral UKV’s (ultrakorte verhalen in 100 woorden). Het is een prettige manier om in de schrijfstemming te komen. Soms tref je een column, een kort verhaal of een tekst in dichtvorm (zoals een haiku, limerick, sonnet). ☺
Mis je iets? Laat maar weten.
Eerder plaatste ik een fragment uit het manuscript, waaraan ik werk. Proeflezers mogen daarop reageren. Met vragen, opmerkingen en vooral ook kritieken hoe het beter kan. Elke proeflezer vertegenwoordigd een aantal lezers en die heb ik nodig om het schrijfproces naar een hoger plan te tillen. Schroom dan ook niet om zinnen of alinea’s waarover je struikelt, bepaald woordgebruik, verbeteropties e.d. met mij te delen. Daar heb ik echt wat aan.
Wil je ook proeflezer worden? Laat het me dan weten via de chat op mijn facebookpagina. (Lammy Vriesinga). Geef daarin aan hoe ik je kan bereiken. Ik neem vervolgens contact op met jou.
Het is goed om nu en dan ook eens uit je patroon te stappen.
Dat doe ik in september. Deze maand geen fragment, UKV of poëzie. Gewoon even iets anders: een fictief verhaal, gebaseerd op hoe het er zestig jaar en langer geleden aan toeging bij de visserij.
En dat omdat ik getrouwd ben met een Taanman.
Zoals bij veel ambachten is zijn familienaam gerelateerd aan het werk van taanmannen. Voor de septemberkrabbel ben ik dan ook in de huid gekropen van zo'n Taanman.
Ofwel, hij die de netten taant. Hij vertelt jou er alles over.
Je leest het in Mijn Krabbels.
Door gebruik van synthetisch materiaal is dit vakmanschap in onbruik geraakt. Echter, de Taanman is nooit helemaal verdwenen, want het repareren – ofwel het boeten - van de netten wordt nog altijd handmatig gedaan.
De Taanman taant niet meer. De Taanman – of vrouw - boet.
Ik wens jou, jullie een mooie nazomer met veel leesplezier.
Groet,
Lammy
